S-Distorial

Tulisan Terbaru

Ménak Anyar (Hanca Ka-Lima Welas)

Ditulis oleh: Sukabumi Discovery Pada Selasa, 23 Agustus 2016 | 15.03

“ Teu ngeunah déwék disebut ménak palsu ku Si Papat!” Gerentes Radén Kanta. Paduduan ngebul teu puguh, teu mirasa, haseup diseuseup tuluy diburakeun deui, katebak ku angin. Diuk ngabaheuhay, nyirikeun lamun manéhna bener-bener saurang ménak, bapa-aki-uyut nepi ka karuhunna kabéh ogé turunan ménak. “ Gélo, nyebut ménak palsu ka déwék di hareupeun balaréa deui!”

Jung nangtung.

“ Ema, abah arék ka sawah heula!” Ngagorowok ka pamajikan. Anu jadi pamajikan anteng di dapur keur cuh cih usukan-asakan. Keur nganteuran panyawah anu keur ngabaladah sawah.

Wewengkon Cibodas kasohor mangrupa ‘lumbung paré’. Pasawahan masih upluk-aplak, sabébécék aya anu legana nepi ka puluhan jeung ratusan méter pasagi. Lain kusabab lega wungkul, pasawahan di éta wewengkon can kungi ngalaman garing kusabab euweuh cai. Geus puguh susukan ogé masih cur-cor ku cai anu ngagenyas. Para panyawah jeung patani biasa marandi di susukan nalika wanci geus nuduhkeun pecat sawed, méméh barakécrakan dahar di saung tengah pasawahan.

Ceuk obrolan ti sawaréh urang lembur, kabeungharan jeung kasugih Radén Kanta lain kusabab kakeyeng jeung tarékah dirinya, tapi éstuning warisan ti anu jadi kolotna pituin. Kari diuk dina korsi hipu baé manéhna mah. Nalika maot, anu jadi kolot geus nyiapkeun sagala rupana ti mimiti imah panggung anu tohaga nepi ka sawah anu lega. Ieu ogé ceuk béja kénéh, kabeungharan jinat kolotna kusabab dina mangsa gurka kungsi nyorobot taneuh batur, taneuh rahayat anu ninggalkeun éta lembur kusabab meunang pangancam ti Jepang. Jinat kolot Radén Kanta deukeut jeung Jepang. Nya ari kana carita anu sabenerna mah ngan Gusti Alloh anu uninga..

Radén Kanta kudu meuntas wahangan gedé. Urang lembur Cibodas kalolobaanna can boga jamban di jero imah, nyeseuh jeung gégéroh biasa dilakonan di sisi wahangan. Taun kamari mah, sisi wahangan ngahaja ditémbok ku pihak désa, sangkan masarakat bisa laluasa dina nyeuseuh jeung gégéroh. Wahangan jeung pilemburan kasapih ku kebon anu dipinuhan ku tangkal jarangkung.

Néng Papat katénjo ngarénjag nalika léngkahna dipegat ku hiji ucapan anu nyebut dirina.

“ Pejuh culangung sia mah Papat!” Radén Kanta jebi. “ Kunaon sia kamari kumawani sababaraha kali nyebut ménak palsu ka déwék. Aing ogé apal sia téh pura-pura kasurupan!”

Néng Papat ngadon cicing. Tungkul, apal kana tabéat Radén Kanta, jalma adigung ku kaménakan dirina. Suntuk-sentak jeung sungar sengor mah lain hal anéh, da biasa dilakukeun ka sasaha ogé.

“ Sanés abdi, da anu nyebat kitu.”

“ Tong sok ngabohong!” Pokna bari mencrong kana bitis Néng Papat anu kokolébatan bodas semu konéng. Radén Kanta ngusap gado sabari unggut-unggutan. “ Manéh kudu mayar kawirang déwék!”

Plakk!!! Pipi Néng Papat ditampiling, teu disangka tianggalna. Manéhna ngambeukan panjang.

“ Kunaon ari manéh, Kanta?!” Pok Néng Papat ngajérété.

“ Gandéng sia, awéwé nurustunjung anu teu laku ka lalaki!” Pok Radén Kanta sabari nyekel pageuh pigeulang leungeun Néng Papat, digusur asup ka kebon anu pinuh ku tangkal jeung rungkun.

****

Jang Iman ngahaja nyusul Néng Papat ka wahangan. Ku Ambu Uju dititah néang anakna.

“Kunaon, Néng?” Tanya Jang Iman hariweusweus, bungah campur éra nalika papanggih jeung Néng Papat di jalan. “ Éta mapah mani gura-giru kitu.”

Néng Papat teu ngarérét-rérét acan komo ngajawab pananya ti Jang Iman. Hal ieu jadi lantaran Jang Iman kerung. Tuluy gagancangan ngudag Néng Papat.

“ Jelema sasar jeung geus lain antepkeuneun!” Gerendeng Ambu Uju, nalika anu jadi anak nyaritakeun naon anu dilakukeun ku Radén Kanta ka budakna. “ Caricing didieu, rék disusul ku kuring Si Kanta téh!” Ambu Uju ngalieuk deui nalika geus aya dina lawang panto. “ Untung manéh bisa tatajong, Papat!”

Dina pipi Néng Papat kaciri kénéh ngageleng beureum tapak panampiling ti Radén Kanta. Jang Iman teu bisa kukumaha, sanajan haté mah hayang ngusapan pipi Néng Papat, teu wani sieun disebut jalma culudur.

***

“ Ari gableg budak warah sing enya!” Radén Kanta ngomong kasar sabari tutunjuk ka Ambu Uju.

“ Kalakuan manéh geus leuwih ti sato. Kumawani nampiling malah rék ngagadabah anak aing. Ieu kajadian lain aib keur diri kuring jeung Si Papat, tapi nandakeun lamun manéh mangrupa mangkeluk satengah buta satengahna deui jurig!”

“ Terus manéh arék kumaha, Uju?” Pamadegan Radén Kanta angger teu gedag kaanginan, ludeung campur angkuh.

“ Ku kuring rék dibéjakeun ka pamajikan sia jeung ka Mualim Oleh!”

“ Jug sia. Henteu sieun jeung moal éra déwék mah.”

Ambu Uju ngojéngkang, leumpang gagancangan ninggalkeun Radén Kanta anu ngajega dina galengan bari melak cangkéng. Dina sungut kaluar haseup padudan teu eureun-eureun.

***

Anu keur meujeuhna ramé dicaturkeun ku urang lembur nyaéta goréng-patutna kalakuan Radén Kanta. Jalma anu ngaku dirina turunan ménak tapi teu miboga sikep rengkuh. Anu aya kalah némbongkeun kaangkuhan diri. Masarakat lain mikaceuceub ka dirina tapi kana kalakuanna anu geus ngarempak tetekon anu sakuduna. Komo nalika Ambu Uju geus ngomongkeun ka masarakat naon anu kaalaman ku anakna kusabab ditampiling jeung arék digadabah ku Radén Kanta.

Isuk kénéh, panon poé ogé karék meleték, Pamajikan Radén Kanta kaluar ti imah. Dina leungeun mawa jingjingan.

“ Jig, geura balik ka kolot manéh!” Sora ti jero imah.

Pamajikan teu nolih deui. Langsung ngingkig. Sapeupeuting ceurik ngadéngé kalakukan anu jadi salaki. Sok sanajan dina dirina nerap atikan awéwé ngan saukur dulang tinandé, tapi manéhna bisa ngarasakeun kumaha raheut haté awéwé nalika ngalaman hiji hal anu teu pantes dilakukeun ka diri awéwé ti anu jadi lalaki.

Masarakat beuki ramé. Anu éra ku ayana ieu kajadian lain sasaha, tapi anak pituin Radén Kanta sorangan, Néng Sekar. Sekar, éra ku Jang Aim, anu salila ieu disebut budak anu ngan saukur bisa ngaku-ngaku turunan ménak. Sekar rumasa, aya tabéat anu jauh antara bapa pituin jeung bapa Jang Aim, Kang Acip.

Kang Warsa

The Man Who Knew Infinity

Tadi peuting ngalalajoan hiji film biografi, miboga judul "The Man Who Knew Infinity". Ieu film nyaritakeun kahirupan Srinivasa Ramanujan, salah saurang ahli matematika ti India anu kungsi diistrénan jadi Fellow Royal Society ti Universitas Cambridge.

Aya hal anu kacida penting tina biografi Ramanujan, hiji hal anu bisa disebut anéh atawa mu'jizat, saurang India bisa jadi ahli matématika kucara autodidak. Dosén anu ngapingna, G.H. Hardy nyebut, Ramanujan bisa disabandingkeun jeung ahli matématika séjén saperti Euler, Newton, jeung Archimedes.

Di sakola urang ayeuna, matématika geus dipikasieun ku kalolobaanna para pamilon atikan. Sabab, matématika mangrupa élmu pasti anu merlukeun bukti jeung cara ngabuktikeunna.

Ramanujan, saabad ka tukang geus ngabuktikeun lamun "pangabisa jeung kapinteran" jalma mangrupa anugerah tinu Kawasa, hiji dzat anu euweuh watesna, malahan matématika ogé sabenerna hiji hal anu "euweuh watesna". Matématika ngan saukur miboga pola dina raga badagna sakumaha kamadang Euler anu disampurnakeun ku kamandang Jacobi, yén matématika oge boga hal anu euweuh watesna.

G.H. Hardy mangrupa jalma atheis, tapi nalika Ramanujan nyebutkeun lamun pangabisana mangrupa anugerah tinu Kawasa, kayakinan atheisna mimiti kudu ditanyakeun deui kana dirina sorangan. Silogisme-na basajan, " Ramanujan percaya kana ayana Gusti, Hardy percaya kana ayana Ramanujan " cindekna, Ayana Ramanujan, Ayana Gusti.

Salila lima taun di Cambridge, Ramanujan dianggap geus ngabantu tumuwuhna rumus Partisi salah sahiji teori bilangan dina matématika. Hal ieu jadi salah sahiji alesan, manéhna dijenengkeun jadi FRS.

Hal penting tina dialog film "The Man Who Knew Infinity " nyaéta kekecapan Littlewood, salah saurang babaturan G.H. Hardy: " Élmu jeung Pangarti, ogé téori lolobana dibralkeun ku jalma-jalma anu miboga sikep handap asor".

Geus sakuduna, para pamilon atikan, sakola, jeung guru ngalalajoan ieu film anu mundel ku pesen jeung atikan moral ngeunaan pentingna papada urang silih hormat.
Kang Warsa

Pelatihan dan Dialog BUM Desa di Desa Sukatani, Parakansalak

Ditulis oleh: Sukabumi Discovery Pada Senin, 22 Agustus 2016 | 20.30


KKM Mahasiswa STISIP Widyapuri Mandiri Tahun 2016 diisi dengan kegiatan Pelatihan Badan Usaha Milik Desa (BUM Desa) dengan tema: Peranan Badan Usaha Milik Desa dalam Membangun Ekonomi Masyarakat Sukatani.

Pelatihan diselenggarakan di Aula Pertemuan Desa Sukatani, Kecamatan Parakansalak dan dihadiri oleh para tokoh masyarakat Desa Sukatani. Acara dibuka oleh Sekretaris Kecamatan Parakansalak. Sekmat Parakansalak menegaskan tentang potensi-potensi di berbagai bidang yang dimiliki oleh Desa Sukatani, baik sektor pertanian maupun pariwisata. 

Kepala Desa Sukatani, D Suherman memandang keberadaan BUM Desa ke depan begitu penting, dimana pada awal tahun 2017 nanti, Indonesia akan menghadapi (Asian Economy Community atau MEA. Hal yang menjadi hambatan dalam peningkatan pembangunan ekonomi masyarakat diakui oleh Kepala Desa Sukabumi yaitu akses permodalan.

Andri Hamami, sebagai pemateri dalam pelatihan ini memaparkan peran BUM Desa ke depan akan menjadi salah satu strategi dalam Pembangunan Ekonomi di Perdesaan. Secara faktual, daerah Perdesaan merupakan wilayah periperal yang memiliki berbagai  potensi. 

Salah satu teknis pembentukan BUM Desa adalah harus tersedianya data monografi dan profil desa dalam format digital, agar data potensial desa bisa diketahui oleh semua pihak yang akan konsern dalam Pembangunan Ekonomi Perdesaan.

Sebagai Panitia Penyelenggara, Kang Dede (Ketua Kelompok V) KKM Mahasiswa STISIP Widyapuri memaparkan, pemilihan KKM dengan penyelenggaraan pelatihan Badan Usaha Milik Desa ini dilatarbelakangi oleh potensi yang dimiliki oleh tempat kelompok V melakukan KKM.

" Sektor pertanian menadi pilihan kami, jika pelatihan dalam mengenalkan BUM Desa kepada masyarakat di Sukatani kami anggap lebih urgen." Pungkas Dede.

Situ Sukarame, Potensi Pariwisata di Parakansalak


Park Under Salak atau Parakansalak merupakan sebuah wilayah periperal dan pertanian yang terletak di kaki Gunung Salak. Sebuah Situ dengan luas 3Ha membentang di Utara Kecamatan tersebut.

Potensi pariwisata yang dimiliki oleh Kecamatan Parakansalak ini - menurut penuturan salah seorang warga setempat - mampu menarik wisatawan domestik setiap Hari Minggu dan Libur.

Dialog Interaktif Dengan Kepala Desa Sukatani dan Mahasiswa


Kaca-kaca

Ditulis oleh: Sukabumi Discovery Pada Sabtu, 20 Agustus 2016 | 04.48

Anu leungit di sababaraha wewengkon dina tiap miéling poé kamerdékaan nyaéta kaca-kaca atawa gapura anu dipapaésan ku rupaning gambar jeung aksara: HUT RI. Di sababaraha wewengkon mémang masih aya masarakat anu ngahaja ngajieun kaca-kaca jeung rupaning papatungan dina raraga ngabagéakeun datangna poé kamerdékaan.

Cara-cara anu biasa mah saperti ayana rupa-rupa pasanggiri atawa lomba masih kénéh lumangsung nepi ka ayeuna ogé, saperti; rebutan, balap karung, jrrd. Iwal ti kaca-kaca anu mimiti diapilainkeun ku urang ayeuna.

Saba'da réformasi, kabiasaan ieu mimiti leungit. Antukna, barudak ngora leuwih milih cara séjén dina ngedalkeun eusi haténa, ku cara nulisan jalan aspal ku cét atawa apu. Sagala dikedalkeun dina seratan di jalan, ti mimiti kecap "Merdeka atau Mati" nepi ka seratan ngaran diri jeung kabogohna. Bisa disebut vandalisme anu teu miboga "struktur".

Geus lila sabenerna kabiasaan di luhur dilakonan ku para nonoman di urang. Ti mimiti sakola kénéh geus resep curat-corét kana méja kelas ku typ-éx, kadieunakeun nyeratan témbok ku spidol, cét, ogé pilok.

Udarna kabiasaan nyieun kaca-kaca –bisa baé - dilantarankeun ku gedéna waragad keur ngajieunna. Taun kamari mah ku ayana pasanggiri kaca-kaca, waragad keur ngajieunna ogé disayagikeun ku salah sahiji perusahaan katénjo kumaha euyeubna kaca-kaca di tiap lembur.

Masarakat mémang miboga cara séwang-séwangan dina miéling poé kamerdékaan nagarana, ku cara teu bener ogé bisa dilakonan, moal aya anu kumawani nyaram, komo dina jaman kiwari mah dipageuhan ku gampangna diri urang ngucapkeun: Ah, pan hak azasi manusia ieu mah, jalma boga kabébasan dina ngedalkeun kamandang jeung pamikiranna! Hésé dibendungna.

Kaca-kaca anu dijieun ku masarakat sabenerna ngébréhkeun kumaha eusi haté éta masarakat. Dina taun 80-90-an mah saminggu méméh poé kamerdékaan, jalan ti tiap lembur dipapaésan  ku kaca-kaca, anu dilukis atawa digambar nyaéta kumaha rongkahna pahlawan dina bajoang ngalawan kompeni.

Kaca-kaca atawa gapura anu réngsé dijieun diriung ku barudak sabari nafsirkeun gambar dina pikiranna séwang-séwangan. Masarakat diajak ku éta lukisan asup kana hiji alam nalika nagara urang digalaksak ku kompeni dina sagala widang kahirupan. Kaca-kaca ngawujud jadi diorama saperti anu aya di museum perjuangan.

Dina taun 60-an mah, kaca-kaca dijadikeun média propaganda ku tiap partéy politik anu aya di ieu nagara. PKI ngalobakeun ngalukis kahirupan patani jeung kaum buruh anu miboga sumanget sabari ngacungkeun palu jeung arit. Témbok-témbok anu kosong dieusi ku gambar-gambar, tug nepi ka prungna Gestafu. Seratan samodél Manipol-Usdek, Hidup Rakyat, jrrd minuhan rohangan kosong témbok di kota-kota gedé mah.

Di jaman Soeharto ogé kiu, kaca-kaca masih dijadikeun média propaganda pamaréntah, tulisan samodél : Tinggal Landas, Pembangunan, Selamatkan Pancasila, jrrd minuhan rohangan-rohangan kosong di tiap juru kota, tujuanna supaya kabaca ku masarakat.

Kabiasaan méré simbul jeung gambar ieu mémang geus jadi cirri utama manusa, anu hirup jeung huripna teu bisa leupas tina kumaha cara komunikasi ku cara verbal jeung non verbal. Manusa primitif anu aya di wewengkon Perancis baé, 17.000 taun ka tukang di guha Lascaux geus ngajadikeun lalangit jeung rohangan guha ngawujud jadi média komunikasi.

Cindekna, kabiasaan jalma ti mangsa ka mangsa sabenerna mah teu béda jauh, cara jeung tujuanna ogé ampir sarua, nu ngabédakeunna nyaéta:  kucara bener atawa salah, ku cara ngabohong atawa jujur dina midangkeun hasilna, arék bentukna kaca-kaca, gapura, lukisan, gambar, papatungan, atawa baliho jeung spanduk.

Kang Warsa

Anu Loba di Urang

Ditulis oleh: Sukabumi Discovery Pada Kamis, 18 Agustus 2016 | 20.43

PUISI: ANU LOBA DI URANG

Di urang loba nu:
Anti kana démokrasi tapi resep démonstrasi
Resep kana démokrasi tapi kudu saragam baé
Anti kana Pancasila tapi ngadon caricing di ieu nagri
Resep kana Pancasila tapi teu siap nampa nu béda
Anti kana kapitalisme tapi nabung di Bank
Resep kana kapitalisme tapi resep ngajentul
Anti kana atheisme tapi nyekel pageuh évolusi
Resep kana atheisme tapi sieun maot
Anti kana komunisme tapi resep nyieun paguyuban
Resep kana komunisme tapi nampa setoran ti cukong bati démo

Di urang saeutik nu:
Merdéka!!!!

Nu pang luhurna téh, urang...

Bedog Kabuyutan

BEDOG KABUYUTAN
Ku Kang Warsa & Caca Danuwijaya
Guru Basa Sunda - PGRI Kota Sukabumi 

" Bedog ieu, kungsi dipaké nandasa Walanda ku uyut manéh." Ceuk Jenat aki  pituin sabari mulak-malik bedog sapotong, bedog anu geus potong, teu mangrupa bedog deui. " Ulah kumawani heureuy sabari mamawa ieu bedog, sabab ku uyut manéh kungsi dieusi." Tangtu baé, kuring can ngarti kana éta ucapan, umur ogé karék nincak tujuh taun.

Bedog geus teu miboga sarangka, ngan ku anu jadi aki kacida dipupusti, diselapkeun kana bilik di dapur. Euweuh saurang-saurang acan anu kumawani nyabut éta bedog tina bilik. Nya, da dipaké meuncit hayam ogé asa pamohalan atuh, kajaba potong téh ongkohna mintul katénjona. 

Din hiji mangsa, anu jadi aki ngambek lain bohong, éta bedog keur diulinkeun ku anak uwa, keur gegelutan di sawah jeung batur-baturna. Bedog potong diputer-puter dina leungeun katuhu, sabari masang kuda-kuda.

" Bebel, éta bedog tunda deui kana tempatna!" Gorowok aki sabari tutunjuk. Anak uwa jeung batur-baturna lalumpatan, bedog Cul baé ditunda dina luhureun jarami.

Isukna, beuheung anak uwa dina handapeun ceuli beulah kénca ngadadak bareuh , kembung ampir satengah bola plastik anu biasa ditajongan ku barudak. Indungna rawah-riwih, nyieun tamba jeung ubar kaditu-kadieu. 

" Bawa budakna kadieu!" Ceuk aki kanu jadi uwa.

Bedog diasah, tuluy diantelkeun kana beuheung anu bareuh. Teu kungsi lila, sapoé ti harita beuheung lanceuk anu bareuh téh ngempésan nepi ka cageur deui. Ceuk anu jadi aki, tong sagawayah kumawani ngusik-ngusik barang titinggal karuhun, enya ogé waruga bedog samodél kitu tapi eusina mundel ku pangalaman. 

" Sababaraha taun katukang kungsi aya kajadian hujan angin, ku uyut manéh mah teu dikukumaha, cukup maca bismillah tuluy nanclebkeun ieu bedog kana taneuh, hujan ngadadak root, angin ogé eureun! " Pokna dina hiji poé. 

Kuring lain jalma anu ngagem dinamisme, anu boga kayakinan lamun barang pusaka jeung naon baé ogé boga kakuatan goib. Ngan lamun dipikir kalawan jero mah, kabéh kayakinan jeung agama dina danget ieu lolobana mah masih nyekel pageuh ageman dinamisme. Da bener, ku logika ogé kaharti, kabéh barang miboga kakuatan anu teu kaukur ku indera urang. Batu ogé boga kakuatan, bisa dipaké malédog, nutu, nimpug, jrrd. 

Dina agama Islam baé, kayakinan samodél kitu masih dipertahankeun, contona, tiap jeungkal taneuh dijaga ku kakuatan goib, dijaga ku malaikat. Lolobana percaya lamun Ka'bah anu mangrupa tumpukan batu mangrupa hiji kakuatan, super konduktor di ieu alam, gelombangna nanjeur jeung nerus ka langit katujuh. Naha hal éta salah? Lamun dina diri urang masih miboga pikiran dinamisme? Nya teu salah, anu salah mah nalika barang-barang dipigusti lain dipupusti.

Urang anu hirup di alam kamerdékaan jeung nyebut diri salaku jalma modérn baé teu leupas dina kayakinan dinamisme, bandéra dihormat, anu rék nanjeurkeun hukum Islam bari sok nyebut bid'ah ka batur ogé ari kana simbol jeung bandéra organisasina mah kacida ngahormat. Ka karuhun-karuhunna ogé sarua, malah mumuji sagala sabari nyebut lamun kayakinan ka karuhun téh mangrupa sikep animisme. Tapi tetep dipilampah ku maranéhna ogé. 

Cindekna, naon baé anu aya patula-patali jeung kahirupan urang, éta kudu dipupusti, bedog potong baé nalika diulinkeun mah jadi mawa balukar ka diri anu ngulinkeunna komo kana hal-hal anu krusial jeung penting dina kahirupan contona gunung, sagara, sawah, leuweung, jeung kebon. Kudu dijaga, dimumulé, jeung dipertahankeun ku urang. Lamun henteu bisa? Nya tinggal nanya baé kana diri, iraha atuh urang rék disebut merdéka, nalika sawah, gunung, jeung kebon ogé geus béak dijualan ka bangsa deungeun?

Kang Warsa - Caca


Dikirim dari ponsel cerdas BlackBerry 10 saya dengan jaringan XL.

Wangkongan Sunda Ngeunaan Atikan

Ditulis oleh: Sukabumi Discovery Pada Minggu, 14 Agustus 2016 | 20.55


Ngatik pamilon atikan lain pasualan hese nalika urang miboga metode-metodena. Ngawanohkeun Basa Sunda oge kudu dimimitian ku diri sorangan. Wangkongan sim kuring jeung Pa Caca dina poe ieu.

Dialog Agustusan


Menjelang Agustusan tahun ini, Saya melakukan dialog dengan Ifey. Mengupas kegiatan Agustusan di Santiong

Poé Pramuka

 Tanggal 13 Agustus barudak sakola geus cuh cih, nyiapkeun itu jeung ieu keur bekel kémping. Tas dipinuhan ku rupa-rupa bebekelan, da ceuk guru anu ngatik Pramuka kungsi ngomong, kémping téh lain arék nyusahkeun diri, jadi kaperluan-kaperluan jeung pangabutuh dasar diri urang kudu disiapkeun. Bener pisan, ari sakira-kira saukur rék ngariripuh diri mah teu kudu milu kémping, cukup gupak dina poé paré baé, dijamin ararateul.

 Saragam coklat ngora, coklat kolot geus dipaké, kacu, barét, piriwit, jeung péso leutik geus nyolégréng dina cangkéng, teu pantes sabenerna disebut nyolégréng da lain bedog, pésona ogé paling gedé saukuran curuk jalma sawawa. Ngan asa gagah harita mah, disampurnakeun ku mawa "tongkat", miboga sababaraha mangfaat, bisa dijieun belangkar, bisa dipaké iteuk nalika meuntas wahangan, bisa dijieun tihang bendéra, ogé bisa dipaké neunggeul oray atawa gegelutan ngadu "tongkat" jeung batur saentragan kawas dina film Kungfu Shaolin. Tambang ogé digantélkeun kana sabuk calana. 

 Barudak kumpul di sakola, babawaan diteundeun dina mobil, Pembina Pramuka maké saragam lengkep, piriwitna ogé béda teu kawas piriwit murid anu dijieun tina plastik. Bentuk piriwit ogé lempeng kawas ramo, pésona ogé rada gedé da sok disebut péso komando, balati anu biasa dipaké ku tantara. Barét ogé béda, pokona sagala béda, da cenah guru mah lain murid, jadi pasti béda dina sagala rupana ogé. 

 Tempat kémping anu rék dituju ku tiap sakola anu aya di wewengkon Kacamatan Baros nyaéta Lapang Kibitay anu aya di Lembursitu. Harita, dina taun 80-an, Lembursitu masih asup Kacamatan Baros, can dimekarkeun kawas ayeuna. Jalan ka Lapang Kibitay ogé masih dibalai ku batu, can diaspal. Enya, sabanding ogé jeung kahirupan masarakat di éta wewengkon anu kawilang masih basajan. Lolobana , imah ogé masih ngandelkeun bilik, teu kawas ayeuna, geus robah, wangunan geus wareweg. Harita mah, SD Kibitay sorangan masih mangrupa wangunan tina kai. 

 Di Lapang Kibitay jlug-jleg ténda diadegkeun ku tiap regu ti tiap sakola. Rupa-rupa, aya anu ukuranna gedé jeung leutik, aya anu basajan jeung ribrib. Bisa jadi, ténda anu diadegkeun ku tiap sakola dina mangsa harita nuduhkeun kaayaan sakola ogé. Sakola anu geus bisa disebut maju saperti SD Cipanengah mah geus tangtu miboga ténda anu aralus, malahan regu Pramuka anu dikirim kana calagara kémping ogé leuwih loba tibatan sakola séjén. Béda pisan jeung ténda anu dibawa jeung diadegkeun ku regu ti SD Sudajayahilir, bisa disebut basajan arék dina ukuran ogé dina dedeganna. Ngan tara merhatikeun anu karitu harita mah, nu jelas mah naon baé mangfaatna, ténda bisa dipaké ngiuhan tina panas jeung tiris. Da sabenerna rék ngiuhan di jero ténda ogé ari panas poé keur meujeuhna morérét mah angger wé asa dikekeb dina jero open. 

 Réngsé ngadegkeun ténda, dipasangan bandéra Merah Putih, anu karémping reureuh heula, miceun kacapé. Ku panitia dibéré waktu tilu jam nepi ka wanci panon poé tunggang gunung. Saméméh magrib, barudak kudu milu heula apél jeung upacara pamuka dina éta kagiatan. Anu diudar jeung diguar ku kaka-kaka pembina nyaéta kasiapan tiap regu jeung sakola nyanghareupan calagara dina peutingna. Cindekna ulah nepi ka aya pamilon Pramuka anu katalangsara. Komo keur pamilon anu imahna jauh ti tempat kémping mah. Béda jeung anu deukeut, da dina peutingna sok dilongokan ku indung-bapana sabari mawa rupa-rupa kadaharan. Keur pamilon samodél kuring saparakanca mah cukup baé ngandelkeun sangu liwet anu diasakan dina kastrol. 

 Rupaning kamotékaran jeung pangabisa dipintonkeun ku tiap regu. Aya hal anu diperedih, sok sanajan can bisa disebut kamonésan, salaku jalma anu anclub kana dunya "Kepanduan" , kudu bisa jeung parigel dina widang itu jeung ieu. Lain ngan bisa kana sandi-sandi, morse, jeung Semaphore wungkul. Japin, ngalagu, jeung naon baé kudu parigel, malah kudu dipintonkeun minangka talénta diri. Kaparigelan barudak dipeunteun ku panitia, diumumkeun hasilna nalika apél isuk. 

 Ku ayana calagara samodél kémping loba hal anu kaala, boga babaturan anyar da sok sabari silih mikawanoh jeung para pamilon ti sakola séjén, muka diri ka sasama, jeung muka diri kana kahirupan anu sabenerna dipinuhan ku rupaning pasualan. Kacapé tara pati ditolih, da anu diudag nyaéta kasenang jeung karesep. Tilu poé lilana di lapang jadi ukuran lamun sakola téh sabenerna lain ngan nyitak barudak di jero rohangan kelas wungkul, tapi kudu boga sikep wijaksana, kumaha narékahan sangkan sakola pikabetaheun keur para pamilon atikan saperti betah jeung resepna barudak anu karémping di alam. 

 Poé ieu mangrupa Poé Pramuka, nalika kuring ngaliwat ka Kibitay tadi isuk, ténda-ténda anu diadegkeun dina taun 80-an narémbongan deui. Hanjakal pisan dina alam nyata kiwari mah, éta lapang tiiseun ku calagara kémping, da Pamaréntah geus nyiapkeun Bumi Perkemahan di Kapitan anu kaayaanna tetep tiiseun da jarang dipaké kémping ku barudak. Padahal ayeuna téh Poé Pramuka..

 Warsa - Caca
 
|
Copyright © 2012. SUKABUMI DISCOVERY - All Rights Reserved

Contact Kang Warsa